كدخبر: ۱۷۲۶
تاريخ انتشار: ۳۰ خرداد ۱۳۹۲ - ۰۲:۳۴
print نسخه چاپي
send ارسال به دوستان
روزنامه سفر هند
گزارش روز یازدهم سفر
یکی از سوالاتی که در بازدید از شهر های کشور هند به ذهن ما خطور می کند، این است که کشور هند در روند توسعه و پیشرفت و آینده خود می خواهد پایبندی به سنت ها و معماری بومی خودش را رعایت کند و به کار گیرد یا اینکه مانند بسیاری از شهر های کشورهای در حال توسعه (مانند شهر شانگهای چین) در آرزوی رسیدن به مدرنیزاسیون غربی و اروپایی است.
بعد از شترسواری در پوشکار، حرکت شبانه به سمت ادیپور آغاز شد. حدود ساعت چهار و نیم صبح به ادیپور رسیدیم. هتل با نمای سنگی بیرونی و منظرسازی زیبای حیاط داخلی آن در نیمه شب و نزدیک اذان صبح بسیار دلنشین به نظر رسید. پس از استراحت کوتاهی که داشتیم، حدود 9 صبح، هتل را به سمت مرکز و بافت قدیم شهر ترک کردیم.
به پیشنهاد راهنمای محلی، بازدید ما از معبد جاگدیش شروع شد. معبد بنایی سنگی متعلق به قرن هفده بود که یک معبد هندو به سبک هندی- آریایی است و به خدای ویشنو و نگهدارنده تقدیم شده است. مراسم عباداتشان با آواز خواندن، نماز خواندن و رقص همراه بود. در ادامه مسیر به سمت برج ساعت که بنای سنگی متعلق به قرن نوزده بود. از داخل بازار و بافت شهری عبور کردیم. شیب زمین، پیچ در پیچ شدن و عرض کم کوچه ها، ارتفاع سه تا چهار طبقه ساختمان های مجاور کوچه که طبقه همکف معمولا تجاری بود. همراه با رنگ های مختلف هر ساختمان، فضای ارگانیک بسیار قوی و متفاوت با بافت شهری جیپور داشت. روبروی بنای برج، مغازه داران صنف زرگر و جواهر فروش که بیشترین سهم را در این بازار داشتند جمع شده بودند و اعتصاب شان نشانی از نارضایتی از حکومت بود.
با توجه به اینکه اینکه ایالت راجستان بخش پادشاه نشین هند است و شهر ادیپور نیز منطقه ییلاقی راج ها بوده است، این شهر از شهرهای قبل تمیزتر و مرتب تر بود و افراد فقیر کمتری داشت. در ادامه مسیر و عبور از بافت شهری از معابر کوچک دیگری عبور کردیم. صدای بوق، رانندگی متفاوت و مردمی که رنگ شاد پوشش شان است و لبخند به لب دارند از ویژگی های مشترک این شهر با شهرهای قبلی بود. با عبور از امتداد دریاچه پیچولا به کنار «باگورکی حوالی» که مهمترین ساحل در شهر بود رسیدیم. این بنا، محل استقرار نجیب زادگان بوده است و سکوهای کنار دریاچه جایی برای شستشو و حمام کردن عموم مردم بود. هر شب کنار این بنا، مراسم ساز و آواز و موسیقی محلی برگزار می شود.
پس از آن به قصر City Palace که بزرگترین مجموعه قصر در این ایالت بود رفتیم. مجموعه از 11 قصر تشکیل شده که محل استقرار خاندان اصیل سلطنتی ایالت بوده و هنوز هم پادشاه (که دیگر قدرت سیاسی ندارد) در آن زندگی می کند. تزئینات، موزائیک کاری و نقاشی های فضای داخلی قابل تأمل بود. توجه به جزئیات ریزتر، استفاده از آیینه در موزائیک کاری و همچنین غیرهندسی بودن تمام نقوش با تزئینات ایرانی متفاوت بود.



بعد از صرف ناهار، و اقامه نماز و استراحتی کوتاه، به ساحل دریاچه پیچولا رفتیم و با قایق به سمت جزیره جاگمندیر رفتیم. حدود ساعت 4 بعد از ظهر در اوج گرما به مکانی وارد شدیم که باغ سازی آن الگویی برای شاه جهان در تاج محل بوده است. تابش شدید خورشید و نبود سایه فضا را برای همه غیرقابل تحمل کرده بود. همین تجربه را ما در باغ تاج محل داشتیم. بعد از آن حدود ساعت 5.5 با اتوبوس از بافت به سمت هتل دور شدیم. جلسه پژوهشی پس از پختن شام عجله ای در سالن هتل برگزار شد. و چهار نفر از بچه ها بحث را با بیان فرضیه هایشان شروع کردند.
گزارش از  زهره شیرازی


جلسه پژوهشی در هتل شهر ادیپور- عکس از علی آتشین بار

دریافت 1: رانندگی در هندوستان
مردم هندوستان در رانندگی مردمی صاحب‌ سبک هستند، سبک ایشان نه به خاطر رعایت حق تقدم و سرعت مجاز، نه به خاطر توقف مرتب و منظم اتومبیل‌ها در جوار خیابان، بلکه به خاطر اهتمام ایشان به عدم رعایت هرچه که در تعریف جهانی از آن به مقررات رانندگی یاد می‌شود است. خیابان شهری، جاده و پیاده‌رو در این کشور تعاریف خاص خود را دارد و در صوری متضاد با آنچه بقیه به آن متعهدند به ظهور می‌رسد. هرچند که این مردم قبل از نشستن در پشت فرمان انسان‌هایی متین و بسیار آرام هستند اما از آن هنگام که سوار بر ارابة کوچک خشمگین خویش شود گویی شیشة اتومبیل چونان فیلتری سحرانگیز عمل کرده و محیط را به جهنمی از هیولاها و دیوهای متحرک تبدیل می‌کند و بوق ممتد همچون آذرخشی منور سبب گشایش مسیر وی شده و او باید تا قبل از تعطیل شدن غسالخانه، سر یکی از اقوام نزدیک خود را به آن تحیل دهد. اتومبیل او فاقد هر نوع عناصر تزئینی و حاشیه‌ای همچون آینه بغل و راهنما است.



ممالک متمول را می‌توان از اندازة اتومبیل‌ها تشخیص داد، هرچه مردم پولدارتر و سایز کمر فراختری داشته باشند اتومبیل آنها بزرگ‌تر می‌شود، در این کشور سعی در هرچه کوچک‌تر کردن وسایل متحرک دارند تا رد شدن از لابه‌لای هم به سهولت انجام شود، نیز تعداد افرادی که در این میان حمل می‌شود نیز نسبتی معکوس با اندازة آن دارد.
باری، سخن به زیاده نرود. بی نظمی موجود در نگاه مسافران است و نیز در نگاه مردم هند، طریقه این نحو رانندگی و تعامل و ماشین و خودرو گویی از ابتدا بدین صورت وارد این کشور شده است و شیوه درست از نگاه ایشان بدین گونه است.
دریافت از : امید کیمیایی

دریافت 2: سازش
یک پیاده روی نیم ساعته در بافت شهر جیپور جاذبه های خاصی داشت. عحیب ترین چیزی که به شدت توجه را به خود جلب می کرد، این سطح از تفاوت آدم ها و شرایط زندگی در مسافت کوتاهی از یک محله بود. تنها با گذشتن از چند کوچه شاهد تنوع بی نظیری از خانه ها، مردم، ادیان و ... بودیم. در ابتدای کوچه مسجدی را می دیدی، در حالیکه کوچه بعدی فردی در حال پرستش خدایی بود که متفاوت با خدای خانه کناری بود.


عکس از احسان دیزانی

این تنوع بی نظیر، نه تنها در دین، بلکه در تمام جنبه های زندگی این مردم نفوذ کرده است. خانه هایی متفاوت به لحاظ شکل، رنگ و کیفیت که نشانگر افرادی با توان مالی متفاوت بوده و مردمی با روحیات متفاوت داشت. خانه ای که با روی گشاده پذیرای 40 نفر غریبه (گروه پژوهشی) شده و اهالی آن به همراه مهمانهایشان گفتند و خندیدند، در کنار خانه ای که اجازه ورود به غریبه ها را نمی دادند.
گویی زندگی مردم هند اجتماعی از جنبه های مختلف و متفاوت زندگی است ولی این مردم، آموخته اند که با وجود تمام تنوع و تفاوت ها در کنار هم و با احترام زندگی کنند.
دریافت از : آرزو شیردست

دریافت 3: اسباب ادیان
یکی از قابلیت های سرزمین هند، حضور ادیان مختلف در کنار هم و در قیاس با هم است، به نحوی که می توان هند را به مقطعی در مسیر تاریخ تشبیه کرد که ادیان را از ادیان ابتدایی تا متکامل در کنار یکدیگر نمایش می دهد. این قابلیت امکان این را به فرد می دهد که در نگاه اول حداقل ظواهر و اسبابی که در هر کدام از آنها برای اجرای مناسک، مراسم و عبادات به کار گرفته می شود را با هم مقایسه کند. این عناصر که بیشتر در معابد این آیین ها و یا در ظاهر پیروان آن ها مشهود است، شامل چیزهایی می شود که گاه بین آن ها مشترک است، گاه در تضاد با یکدیگر است و گاه وام گرفته از یکدیگر به نظر می رسند.


عکس از احسان دیزانی

به عنوان مثال، مواردی مانند تسبیح، طواف، چرخیدن به دور بت یا الهه، سجده، یا حتی تقدیم گل به آستان الهه معبد یا فرد بزرگ دفن شده مربوط به یک فرقه یا دین از موارد مشترک بین آن هاست؛ یا مسئله ای مانند آویختن نوار گل به دور گردن در معابد و پرستشگاه های هندو، متعارف و یا حتی واجب است. اما خادمان مساجد مسلمانان، آن را برنمی تابند. نمونه دیگر که شاید بتوان آن را در تعامل بین ادیان مختلف دید، موسیقی در پرستشگاه ادیان مختلف است. این در حالی است که با توجه به قدمت حضور موسیقی در معابد ادیان باستانی، این عنصر را با ادبیات و گونه ای متفاوت در مقابر بزرگان مسلمانان نیز داریم.
این موضوع را شاید تنها در کشور هند که فرهنگ مردمانش پذیرای هر گونه دین یا آیین متفاوتی هست مشاهده کرد. 
دریافت از : آرمان مینیاتور سجادی

دریافت 4: هند: پایبندی به سنت ها یا حرکت به سوی مدرنیته غربی؟
یکی از سوالاتی که در بازدید از شهر های کشور هند به ذهن ما خطور می کند، این است که کشور هند در روند توسعه و پیشرفت و آینده خود می خواهد پایبندی به سنت ها و معماری بومی خودش را رعایت کند و به کار گیرد یا اینکه مانند بسیاری از شهر های کشورهای در حال توسعه (مانند شهر شانگهای چین) در آرزوی رسیدن به مدرنیزاسیون غربی و اروپایی است. ما می توانیم این مسئله را هم در شهرسازی و خط آسمان شهرها و هم در معماری تک بناهای هند ببینیم.



از یک سو، ما در هند کاملا با رویکردهای شهرسازی غربی روبرو نیستیم . بدین گونه که یک بلوک شهری به عنوان مرکز شهر انتخاب می شود و تمام فعالیت ها و ساختمان های بلند در آن CBD ( مرکز شهر ) قرار می گیرند و سایر بخشهای مسکونی در خارج از آن بخش CBD قرار می گیرند . و ما صرفا این وضعیت را می توانیم در شهر شاندیگار هند مشاهده کنیم و هنوز سایر شهر های هندی خط آسمان منحصر بفرد خود را حفظ کرده اند و دارای یک خط آسمان واحد غربی نشده اند.



از سوی دیگر، ما با ورود نماها و معماری سبک غربی در قسمت های مختلف هند مواجه هستیم که سعی بر آن داشته اند که یک بنای غربی را کاملا و بدون هیچگونه بومی سازی و اضافه کردن موتیف های سنتی وارد کنند که این بناها با وجود اینکه به صورت تک بنا در قسمت های مختلف هند دیده می شوند خبر از این دارند که هندی ها سودای ایجاد یک شهر غربی و اروپایی را در ذهن دارند ولی به دلیل اقتصاد بسیار ضعیف و فقر شدید حاکم بر این کشور هنوز از لحاظ مالی فرصت ایجاد و ساخت چنین شهرهایی را پیدا نکرده اند.



باید منتظر بمانیم و ببینیم که هند در آینده می خواهد چه رویکردی را دنبال کند.
دریافت از : مجید ادب
نظرات بینندگان:
ناشناس : گزارش خانم شیرازی حرف نداشت! عالی ی ی...
* نام:
ايميل:
* نظر: