كدخبر: ۲۲۷۹
تاريخ انتشار: ۰۴ دي ۱۳۹۱ - ۱۴:۳۶
print نسخه چاپي
send ارسال به دوستان
حاشیه نویسی نظرآنلاین/11
تغییر شکل خانه های سنتی به آپارتمان‌های امروزی نیازمند معاصرسازی جهان بینی سنتی ایرانیان
در زمان گذشته یک آئین "سازمان یابی فضا" وجود داشته که همه آن ساختمان‌ها با آن اصول ساخته شده‌اند. این در حالی است که در دنیای امروز مسئله ای به نام "الگوی بازار" خودش را به فرهنگ ما تحمیل کرده است و استفاده از این الگو موجب شده که بدون در نظر گرفتن شرایط طبیعی محیط و منطقه، خانه های ایرانی در همه کشور به استفاده از یک نوع مصالح ساخته شوند
اختصاصی نظرآنلاین:
چمران با اشاره به اصلاح قانون آپارتمان نشینی گفت: در شهرهای بزرگ آپارتمان نشینی دیده می‌شود، بنابراین در زمینه قانون آپارتمان نشینی اصلاحاتی را انجام دادیم؛ البته برای بهتر اجرایی شدن آن، کمیسیون فرهنگی شورای عالی استان ها پیشنهاداتی مطرح کرد و کلیات این موضوع تصویب شد و لازم است در کمیسیون‌ها بحث و دوباره در صحن شورای عالی مطرح شود.
::ایسنا

حاشیه ای بر این خبر:
اگر کسی از شما بپرسد فضاهای مختلف خانه ایرانی معاصر را نام ببرید گمان می‌کنید تعداد فضاهایی که می‌توانید بشمارید از تعداد انگشتان دو دست تجاوز می‌کند؟ به غیر از اتاق خواب و پذیرایی، هال، نشیمن، آشپزخانه، توالت، حمام، حیاط، پاسیو و تراس چند فضای دیگر به ذهنتان می‌رسد که از قلم افتاده باشد. حال مجسم کنید می‌خواهید فضاهای یک خانه ایرانی را در کمتر از صد سال پیش شمارش کنید. ببینید با چه تعدد و تنوعی مواجه می‌شوید:دربند، سربند، هشتی، دالان، حیاط، تختگاه، ایوان، مهتابی، بهار خواب، صفه، شارمی یا شناشیر، طارمی، دودری، سه دری، پنجدری، شاه نشین، حوضخانه، شکم دریده، غلام گردش و ...این تعدد و تنوع فضاها در اغلب خانه های تاریخی ایران با اندکی تغییر دیده می‌شود. با این وصف روشن است که معماری ایرانی در طول زمان، نسبت به گذشته تاریخی خویش دچار گسست شده و نتوانسته ریشه های خود را حفظ کند و به زمان معاصر انتقال دهد. این مسئله ای است که مثلا در موسیقی ما اتفاق نیفتاده است. سنت موسیقایی ما موفق شده میراث گذشته خود را سینه به سینه حفظ کند و آن را به دنیای معاصر وصل کند اما این قضییه در مورد معماری اتفاق نیفتاده و متاسفانه معماری خانه ایرانی از آنچه که بوده به کلی دورافتاده است.
آپارتمان نشینی به شکل امروزی خود در دهه سوم یا چهارم قرن بیستم و به دنبال جنگ اول و دوم جهانی که ویرانی‌های زیادی را در پی داشت، در اروپا ابداع شد. به این دلیل که لازم بود در کشورهایی با مساحت محدود و تراکم جمعیت زیاد، برای خیل عظیمی از مردم بی سر پناه خانه های ارزان قیمت و سریع ساخته شود، بنابراین اروپاییان خانه های خود را به این شکل طراحی کردند.
ما نیز در دانشکده های معماری خود بدون توجه به شرایط اقلیمی و فرهنگی این گونه معماری را آموزش دادیم و کارهایی را که آن‌ها انجام می‌دادند به عنوان سنت پذیرفتیم و همان را به مردم خود انتقال دادیم. ما هم آپارتمان ساختیم و آپارتمان نشین شدیم. آپارتمان نشینی برای ما کلاس و زندگی به سبک اروپایی برایمان مایه افتخار شد.

تمام معماری‌های گذشته از سه عامل تبعیت می‌کرده است. حریم، فضا و انرژی و تمام خانه های قدیمی هم بر اساس این سه عامل ساخته شده است. فضا عاملی در جهت تسلسل و تداوم بخش‌های مختلف بوده است. حریم، رابطه انسان با خودش، با دیگری و با دیگران را تعیین می‌کرده و انرژی عاملی بوده است برای اینکه بدانیم چگونه می‌توانیم انواع چیزها را در اختیار داشته باشیم.ویژگی دیگر خانه های ایرانی که با استفاده از معماری گذشته ساخته شده‌اند، انعطاف پذیری آن‌هاست. در تمام این خانه‌ها می‌توان فضا هارا با هم تلفیق کرد و با این تلفیق، فضاهای جدیدتر به دست آورد.

امروزه، به ویژه در شهر های بزرگ، چاره ای نداریم جز این که زندگی در قوطی کبریت‌هایی به نام آپارتمان را که دیگر به جای نقش مسکن (بخوانید محل آرامش و سکونت) نقش مسکن (بخوانید دارویی برای فرونشاندن موقتی درد) و هتل و خوابگاه را برای خانواده‌ها بازی می‌کنند بپذیریم. اما تغییر شکل خانه های نقلی و حیاط دار قدیمی به آپارتمان‌های امروزی تنها به شکل و شمایل خلاصه نمی‌شود، بلکه نوعی تغییر در جهان بینی نیز در ورای آن نهفته است: تبدیل جهان بینی سنتی به مدرن.
نظرات بینندگان:
سلام
بسیار از شما سپازگزارم
لطفا اگر میشود اطلاعات بیشتری ارسال نماویید
* نام:
ايميل:
* نظر: