برنامه آتی نظرگاه
نشست "احیای لاله زار | تعظیم کدام گذشته | چهارشنبه 24 مهرماه ۱۳۹۸ | از ساعت ۱۶
Saturday, 16 November , 2019
امروز : شنبه, ۲۵ آبان , ۱۳۹۸ - 19 ربيع أول 1441
شناسه خبر : 2129
  پرینتخانه » اخبار تاریخ انتشار : ۰۳ اسفند ۱۳۸۹ - ۱۲:۰۰ | 207 بازدید

فرش آبی ، تبلور هنر شهری

فرش آبی یک پروژۀ هنر شهری است که بسیار نوآورانه و مبتکرانه،‌ فضای جمعی جدیدی را کنار «گالری هنری لاینگ» خلق می‌کند.

فرش آبی یک پروژۀ هنر شهری است که بسیار نوآورانه و مبتکرانه،‌ فضای جمعی جدیدی را کنار «گالری هنری لاینگ» خلق می‌کند. این سایت در کنارۀ شرقی مرکز شهر نیوکاسل واقع شده است.

موقعیت: نیوکاسل، آپن‌تاین

تکمیل: سال ۲۰۰۲

کارفرما: شهرداری نیوکاسل

معمار/طراح: توماس هیترویک

مسئول برنامه ریزی: شهرداری نیوکاسل

تأمین بودجه: مؤسسۀ هنری و بودجۀ توسعۀ منطقه‌­ای اورپا

ارزش قرارداد: ۱.۴ میلیون پوند

فرش آبی یک پروژۀ هنر شهری است که بسیار نوآورانه و مبتکرانه،‌ فضای جمعی جدیدی را کنار «گالری هنری لاینگ » خلق می‌کند. این سایت در کناره شرقی مرکز شهر نیوکاسل واقع شده است. در سال ۱۹۹۶ شورای شهر نیوکاسل یک مسابقه ایده‌پردازی بین‌المللی در قالب طرح تجدید حیات مرکز شهر و به منظور ارتقاء کیفیت و ساماندهی خیابان جان دابسون برگزار کرد و تعدادی از هنرمندان با تجربه در زمینه هنرهای شهری به این رقابت دعوت شدند.
در این مسابقه طرح مؤسسه «توماس هیترویک » طی دو مرحله ارزیابی توسط هیئت داوران رأی لازم را بدست آورد و به دلیل ایده خلاقانه طراحی، برنده شد. ایده طرح بر خلاف روال معمول طراحی مجسمه نبود، بلکه ایده‌ای خلاقانه برای کل مکان بود. به علاوه مصالح اصلی پیشنهادی، مخلوطی از خرده شیشه های آبی در رزین سفید بود. رنگ آبی به دلیل غیر معمول و غیر متعارف بودن برای مصالح کفسازی و متفاوت بودن از مصالح متداول مانند خاک و چمن، انتخاب شد. کفسازی، طرح نامنظمی دارد که شبیه فرشی در فضا پهن شده و در هنگام برخورد با دیوارها و اشیاء، خم شده است .
تیرک های مانع ورود خودرو، به طرز هنرمندانه ای از کف سربرآورده و مصالح کفسازی را خم نموده اند . نیمکت های این فضای جمعی از تاخوردن و برگشتن نوارهایی از کفسازی ایجاد شده است. در فضای خالی کنار نیمکت ها، لامپ های فلورسنت به منظور نورپردازی فضا، تعبیه شده است. مصالح کف به‌گونه ای انتخاب شده که این مکان، متمایز از سایر مکان ها و خیابان‌های همجوار باشد. در این پروژه پله‌ای گرد رابط میدان جدید به پیاده‌رویی است که از شاهراه مرکزی عبور کرده و به پارکینگ بزرگ و مترو می رسد.

فرش آبی تبلور هنر شهری

روند طراحی
فرش آبی توسط بخش برنامه‌ریزی و حمل و نقل شورای شهر، هدایت و راهبری می شود. استودیو طراحی توماس هیترویک، یک گروه محلی را مأمور بررسی و نظارت بر اجرای طرح کرد. ایده اولیه این مؤسسه، نوعی کفسازی منحنی و مواج برگرفته از فرم گدازه های آتشفشانی بود ولی با توجه به هزینه بالای ساخت در اجرای فرم های بسیار متنوع و بی‌شکل گدازه ها، ادامه پیدا نکرد. این نوع کفسازی با فرم خاصش به فضای باقیمانده کنار خیابان معنا و چهره جدیدی بخشیده است. اجرای کفسازی نیاز به نوعی مصالح انعطاف‌پذیر داشت، به این ترتیب گروه طراح، خرده شیشه را انتخاب و از رزین به جای دوغاب سیمان استفاده کردند.
فرایند طراحی این پروژه برای شورای شهر نقطه عطفی به حساب می آمد. در ابتدا بودجه در نظرگرفته شده برای یک کار هنری مانند مجسه‌سازی در میدان، مناسب به نظر می آمد درحالی‌که با تصویب طرح جدید که در آن میدان معنای جدیدی به عنوان یک کل هنرمندانه به خود گرفت، اجرای طرح با کمبود بودجه مواجه شد. اقدامات آماده‌سازی سایت، در سال ۱۹۹۸ آغاز شد. در ابتدا تصمیم بر این بود که این پروژه برای جشن های هزاره افتتاح شود، در حالی‌که به علت تغییرات در طراحی، وندالیسم در طول ساخت و مشکلات فنی، بازگشایی رسمی پروژه تا ۲۰۰۲ به تعویق افتاد. طبقه‌بندی این پروژه به سادگی امکان‌پذیر نیست، آیا این پروژه «طراحی شهری » است یا «محوطه‌آرایی» یا «هنر همگانی»؟ توماس هیترویک، طراح اصلی «فرش آب» خود را یک هنرمند نمی‌داند و اصرار دارد که کارش باید به عنوان بخش عملکردی شهر مورد قضاوت قرار بگیرد.
فرش آبی تبلور هنر شهری
ارزیابی
این پروژه به سختی به عنوان بخشی از هنر شهری پذیرفته شد، زیرا مردم به هنگام اولین برخورد با آن، انتظار دیدن کاشی‌های آبی را به عنوان کفسازی نداشتند. طرح فرش آبی طراحی انتظام‌یافته‌ای است که می‌تواند فضایی خیال‌انگیز برای حضور شهروندان در طول روز فراهم آورد. در شب نیز، هنگامی که چهرۀ این بخش از شهر با ورود اعضای کلوپ هنری و افراد خوش‌گذران تغییر می‌کند، عناصری مانند نیمکت نورانی به جو شادی و جشن کمک می‌کند. در طول اجرای پروژه، تردیدهایی در مورد پایداری مصالح جدید به وجود آمده بود. بعضی از کارشناسان در خصوص اتصال میان بتن و شیشه و فرسایش آن نگران بودند. هنگامی که ایده اولیه پروژه مورد بحث قرار گرفت، بودجه سه هزار یورو ارزیابی شد. این بودجه مناسب طرح بدیع توماس هیترویک نبود، در نتیجه از بودجۀ «مؤسسۀ هنری» و بودجۀ «توسعۀ منطقه‌ای اروپا‌» نیز کمک گرفته شد. بودجۀ نهایی برای ساخت این فضای شهری به کمک جذب سرمایه‌گذاری از طریق نیروهای فرهنگی صورت گرفت. این موضوع قابل بحث و بررسی است که شهر نیوکاسل تنها به یک فضای شهری طراحی شده احتیاج ندارد، بلکه به مجموعه ای از چنین فضاهایی نیازمند است.
0/5 ( 0 نظر )
برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.