برخلاف باغ های ایرانی که از عنصر آب به منظور فضاسازی و منظره پردازی استفاده شده و در آن آب نمادی از پاکی، پویایی و حرکت است در اینجا از آب بیشتر به عنوان عنصری برای تزیین فضا استفاده شده است.

محصوریت و در عین حال توجه به چشم‌انداز ورای حصار باغ، عظمت‌گرایی کوشک داخل باغ با قرارگیری بر روی صفه، پوشش گیاهی پیرایش‌شده در فضای داخلی باغ، حاکمیت هندسه و نظمی انسان‌گرا بر باغ و حضور آب به عنوان آرایه‌ای تزئینی ویژگی‌هایی هستند که باغساز و نگارگرهندی بر آن تاکید ورزیده اند.

در باغ های هند نه تنها بخش اعظم محور اصلی باغ از سطوح سخت تشکیل شده ، بلکه عرض معبر به طرز قابل تئجهی افزایش یافته و عنصر آب نیز سطح کمی از باغ را اشغال نموده است. از این رو سهم عناصر طبیعی در منظر سازی محور اصلی باغ که به بنا منتهی می گردد بسیار کم رنگ است.

باغ ایرانی به عنوان یک عنصر وارداتی که در زمان حکومت سلاطین گورکانی بلاواسطه وارد زمینه کشور هند شده است و متأثر از این زمینه دچار تغییراتی در کالبد و محتوا گشته است.

در هند به علت عدم وجود چشمه های فراوان و شرایط اقلیمی این سرزمین ، حرکت آب در باغ ها تقریبا صفر است و آب همواره در حا سکون است در صورتی که آب در باغ های ایرانی همواره جریان دارد.

با توجه به مطالعات صورت گرفته مشخص می گردد، درک متفاوت ناشی از منظره پردازی خاص باغ های هندی موجب گشته است، مفهوم نظرگاه در این باغ ها دگرگون شده و بعد اشرافیت و تسلط همه جانبه بر نظم موجود در باغ و متفاوت با زمینه غالب گردد.

باغ ایرانی محلی است برای حضور غالب طبیعت و نمود شاخص حضور در فضای اینگونه از باغ ادراک غالب عناصر طبیعی منظر است در صورتیکه در باغسازی هندی که مقتبس از سبک باغسازی ایرانی- اسلامی متاثر از بستر هند گشته است.

هدف از باغ سازی به شیوه ایرانی در سرزمین هند ایجاد فضایی طرب انگیز برای تعامل انسان و طبیعت و منظره پردازی مرتبط با زیبایی شناسی ایرانی نبوده است، بلکه باغ ایرانی در هند محصولی است که زمینه ی نامنظم هند را نظم بخشیده و ساماندهی می کند.

در کشور هند آب علاوه بر اینکه برای آئین‌هایی که در این کشور هستند، عنصری مقدس است بلکه به یک ابزار پرستش نیز تبدیل شده است.

خطوط، نقوش هندسی و گره‌ها در مساجد هند متأثر از تزئینات ایرانی عصر تیموری است و در مقابل نقوش گیاهی ایران و هند در هر سرزمین اصالت خود را حفظ کرده است.

معابد در آیین هندو مکانی برای تجلی خدا با واسطه شمایل‌‌ها و پیکره‌ها هستند. مردم با حضور در معبد، در مقابل تمثال یا پیکره خدای خود، کرنش کرده و هدایایی را به حضور آنها پیشکش می‌کنند.

نتایج مشاهدات نشان می دهد که رنگ های نارنجی، زرد، سفید، قرمز و سبز از رنگ های حائز اهمیت در آئین های هندو بوده و هرکدام مفهوم خاصی را می رسانند

ساخت مقابر به صورت عنصری شاخص و جدا از بافت شهری، شاخص نمودن بیان هندسی متأثر از سنت‌های معماری ایرانی از ویژگی‌های اصلی مقابر طبقه حاکم مسلمان به شمار می‌رود.

آرایه‌های تزئینی و نقوشی که با توجه به مشاهدات میدانی در بناهای مقدس چندین شهر مختلف هند مربوط به دوره‌های تاریخی مختلف دیده‌ می‌شود، معمولاً تکراری و مشابه نمود خارجی آن است.

رنگ در مساجد هند علاوه بر اینکه به یک الگوی زیباشناسانه تبدیل شده است و نقش هویتی در معماری مساجد بازی می‌کند، برخی رنگ‌های استفاده شده در مساجد جدید نیز ریشه در آیین هندو دارد.