اراضی عباس‌آباد با مساحتی بالغ بر ۵۶۰ هکتار، به دلیل وسعت، یکپارچگی، طبیعت و موقعیت استقرار منحصر‌به‌فردی که در سیستم کالبدی_فضایی شهر تهران دارد، از دیرباز به‌عنوان یک کانون مهم برنامه‌ریزی و مدیریت در شهر تهران مطرح و مورد توجه بوده ‌است. این اراضی با تصویب قانون نوسازی و تأسیس شرکت نوسازی و تهیۀ چندین طرح ویژه، سرنوشت پر فرازونشیبی داشته ‌است (سند راهبردی طرح جامع اراضی عباس‌آباد، ۱۳۸۴) تا در نهایت طبق مصوبۀ شورای عالی شهرسازی و معماری مورخ ۲/ ۴/ ۱۳۸۴، اراضی عباس‌آباد به عنوان یک مسألۀ مهم برنامه‌ریزی و مدیریت شهر در تهران مطرح شده که می‌بایست در مقیاس فراملی، کلان‌شهر منطقه‌ای و محلی ایفای نقش نماید. بر اساس طرح جامع اراضی عباس‌آباد، مصوب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در تاریخ ۲/ ۵/ ۱۳۸۴، کاربری اراضی عباس‌آباد لازم است به‌صورت فضای سبز و فرهنگی باشد و تا آن‌جا که ممکن است زیبایی‌های طبیعی، توپوگرافی و محیط سبز اراضی حفظ گردد (شرکت نوسازی عباس‌آباد، ۱۳۸۸). طبق مصوبۀ شورای عالی شهرسازی و معماری، مورخ ۱/۳/ ۱۳۸۴، سازمان نوسازی اراضی عباس‌آباد مسئولیت اداره و نظارت بر برنامه‌ها و طرح‌هایی که در منطقۀ اراضی عباس‌آباد تهیه می‌شوند را بر عهده داشته و بهره‌برداری صحیح از منطقۀ عباس‌آباد را هدایت می‌نماید

تصویر گروهی از رزمندگان با یونیفرم­های سپاه و بسیج را نمایش می­‌دهد. تعداد رزمندگان حدود پانزده تا بیست نفر است و در جاده­ای خاکی پر از قلوه سنگ در ردیف‌های سه نفره و چند نفره به صف شده، در حال راه رفتن به سمت عکاس هستند. هیچ یک از ایشان به حضور عکاس توجهی ندارد. رزمنده­ای که در وسط کادر قرار گرفته، کمی از دیگران بلند قد تر است و چشم بیننده را به خود می­کشد. او انگشت شست دست چپش را به کمربند خود گیر داده و دست دیگرش را بر سینه گذاشته است. پیراهن یونیفرمش، یونیفرم سپاه و شلوارش شلوار خاکی نظامی است. او پوتین یا کفشی بر پا ندارد. گروهی از رزمندگان حاضر در تصویر که این رزمنده را همراهی می­کنند، نیز پاپوشی بر پا ندارند و همگی قسمت پایینی شلوار را گتر[1] کرده­اند. هر کدام یونیفرمی متفاوت بر تن دارند. رزمنده ای که در کنار اوست نیز دست راستش را بر سینه قرار داده و هم گام با رزمنده وسط کادر پای راستش از زمین جدا شده است. رزمنده سوم هم با همان گام، دو رزمنده دیگر را همراهی می­کند ولی دستهایش در کنار بدنش است. عضلات چهره­اش را در هم کشیده است. انگار درد می­کشد.