در سال 1353 گروهی از باستان شناسان به سرپرستی دکتر علی اکبر سرفراز محقق و باستان شناس بزرگ و برجسته ایرانی به کاری بزرگ و ارزنده دست زدند و با کوشش و تلاش مداوم و شبانه روزی در مدتی نزدیک به نه ماه توانستند نقش برجسته های دوران ساسانی واقع در تنگ چوگان فارس را از انهدام و فرسایش حتمی نجات بخشند. کار در گرمای سوزان آفتاب، محیط نا مناسب بهداشتی، فقدان مکان ایمن و مناسب برای استراحت، وجود حشرات موذی و گزنده و انواع و اقسام ناراحتی های بدنی، بسیار سخت و طاقت فرسا بود اما آنها با عشق و ایمانی بزرگ به کار خود ادامه دادند و علاوه بر رسیدن به اهداف مورد نظر به کشف بخش هائی از نقش برجسته های ساسانی که قرن ها در زیر گل و لای و آوار صخره ها مدفون شده بود دست یافتند. با پیدا شدن این بخش از نگاره ها پرتوی نو بر قسمتی از تاریخ آن دوران افکنده شد. به راستی شاید موفقیتی بالاتر از آن نباشد که انسان، بخشی از تاریخ و فرهنگ گمشده و از یاد رفته سرزمین خود را بازیافته و آن را در معرض دید و مطالعه مردم فرهنگ دوست و نسلهای آینده قرار دهد.