دره‌های تهران

تاریخ انتشار : ۰۶ خرداد ۱۳۹۸ - ۱۷:۰۵ | 237 بازدید | ارسال توسط :
دره‌های تهران

اواخر دورۀ قاجار، تهران کم‌کم شروع به گسترش در خارج از حصارهای شهر کرد. با توسعۀ خارج از حصار پایتخت، رودهای جاری از دامنۀ البرز، به بازیگران مهمی در تعین سرنوشت شهر تبدیل شدند. برای اولین بار مدیریت شهری تهران در سال ۱۳۴۹، به صورت مشخص در طرح جامع برای روددره‌ها، نقش‌هایی تعیین کرد که شاکلۀ اصلی نگاه مدیریت شهری تهران به این دره‌ها را برای همیشه عوض کرد. در طرح جامع ۱۳۴۹ این رودها، به مسیرهای انتقال آب و سیلاب تبدیل شدند و در مناطق مرکزی، کانالیزه و پوشیده شدند. بی‌توجهی به حریم بستر طبیعی رود، در طرح جامع ۱۳۷۰ تهران و طرح استراتژیک سال ۱۳۷۴ همچنان ادامه یافت. البته بحث لای‌روبی مسیل‌ها به آن اضافه شد.

طرح جامع ۱۳۸۶ تهران، روددره‌ها را منابع شکل‌دهی ساختار فضایی و پهنه‌های گردشگری شهر دانست. به این ترتیب دره‌های تهران مانند فرحزاد و کن در صحنۀ طرح‌های تفرجگاهی قرار گرفتند که بر اساس حضور نقش اولِ روددره برنامه‌ریزی شده بودند. پس از طرح جامع ۱۳۸۶، ظرف مدت کوتاهی تا سال ۱۳۸۸، بوستان‌های جوان‌مردان و نهج‌البلاغه جای دره‌های کن و فرحزاد در تهران را گرفتند.
نوروز ۱۳۹۸ به دنبال بارش شدید باران، آب‌گرفتگی و سیل در اکثر استان‌های ایران، مدیریت شهری، در تهران به حالت آماده‌باش درآمد. بحث کانالیزه و سیمانی کردن مسیرهای آب در تهران و دره‌های تبدیل شده به فضای تفریحی و تقارن این بارش‌ها با روزهای پایانی تعطیلات نوروز، شهروندان تهران و مسافران را بیشتر در خطر قرار می‌داد.
تجربۀ تلخ جاری شدن سیل در ورودی شهر شیراز، در محل سابق مسیل مجاور دروازه قرآن، موج عظیم انتقادات علیه مدیران شهری برای تصمیم‌گیری‌های غلط و بی‌اعتنا به منظر طبیعی شهر به راه انداخت. همین تجربه باعث وحشت شهروندان و مدیران شهری تهران شد و زنگ خطر برای تهران به صدا درآمد.
ستاد بحران در پیامک‌هایی، بی‌وقفه به فاصله‌گرفتن از رودها و دره‌ها تأکید می‌کرد، مسیرهای شمالی جنوبی جاری شدن آب‌ها در تهران در فضای مجازی دست به دست می‌شد، بالارفتن سرعت حرکت آب‌ها در کانال‌های سیمانی به واسطۀ اشتباه مدیریتی از بحث‌های اصلی بود و بوستان نهج‌البلاغه در درۀ فرحزاد تهران، برای حفظ امنیت شهروندان و مسافران تا اطلاع ثانوی تعطیل شد.
بستر رودهای تهران، امروز زیر خیابان‌کشی‌هاست یا سبزه و درخت دارد و به پارک تبدیل شده است. تجربۀ شیراز، تلنگری بود برای تصمیم‌سازان و مدیران شهری، تا در حفظ حداکثری منظری بکوشند که در روند توسعه، عضوی از شهر است. منظر طبیعی‌ای که باید استخوان‌بندی شهر باشد.
به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.