برنامه آتی نظرگاه
نشست "قدرت در معماری پس از انقلاب | چهارشنبه ۲۵ دی ماه ۱۳۹۸ | از ساعت ۱۶
Saturday, 25 January , 2020
امروز : شنبه, ۵ بهمن , ۱۳۹۸ - 30 جماد أول 1441
شناسه خبر : 5078
  پرینتخانه » برنامه ریزی و مدیریت شهر, شهر, منتخب تاریخ انتشار : ۱۷ دی ۱۳۹۸ - ۱۲:۰۰ | 15 بازدید
تنها ایده مدیریت شهری در مواجهه با فضای یادمانی

تغییر نام معابر، ادای دین شتابزدۀ یادمانی به از دست رفتگان

واکنش شورای شهر تهران به مسأله شهادت سپهبد قاسم سلیمانی، واکنش ثابتی بود که به تغییر نام معابر، نام‌گذاری بوستان‌ها و نقش چهره بر جداره‌های شهری ختم می‌شود.

ساخت فضاهای یادمانی در شهرهای ایران، به دنبال از دست دادن و فقدان اعضای برجستۀ کشور، امری سابقه‌دار است که آخرین بار در جریان شهادت سپهبد قاسم سلیمانی تکرار شد.

از اولین واکنش‌های شورای شهر تهران به این مسأله، خبر تغییر نام یکی از بزرگراه‌های تهران، به نام او بود. در مصادیق شهادت سرلشکر علی صیاد شیرازی، وفات آیت‌الله اکبر هاشمی رفسنجانی و اخیراً شهادت سپهبد قاسم سلیمانی، واکنش مدیریت شهری در شهرهای مختلف ایران، واکنش یکسان و ثابتی بود که به تغییر نام معابر، نام‌گذاری بوستان‌ها و نقش چهره بر جداره‌های شهری ختم می‌شد.

با تغییر نام بزرگراه، شمایل شهید هم بر یکی از دیوارهای شهر نقش خواهد بست و ارتباط یادمانی که رسالت به یادگار گذاشتن خاطرۀ فردی در جامعه را دارد، ناتمام خواهد ماند.

تغییر نام معابر، ادای دین شتابزدۀ یادمانی به از دست رفتگان

به نظر می‌رسد مدیریت شهری در ایران، ایده‌ای برای تحکیم این پیوند یادمانی با اعضای جامعه ندارند. راهبردهای تحقق‌بخشی به حضور همیشگی این افراد از طریق ایجاد یادمان، از موارد فوق فراتر نمی‌رود. این فضاها در شهر باید به جای تبدیل شدن به نام و تصویر فرد، به شکل نزدیکی با زندگی اعضای جامعه گره بخورند، از نمایی دور از دسترس و عادی‌شونده به تجربه‌ای نزدیک بدل و به صورت دائم در بطن زندگی مردم، جاری باشند تا به راستی به عنوان فضاهای یادمانی شناخته شوند.

۰/۵ ( ۰ نظر )
| منبع خبر : نظرآنلاین
به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.