به نظر می رسد تغییر از نگاه کوتاه مدت و کلنگی به نگاهی بلند مدت و شالوده ای، شهر شیراز را با توجه به پتانسیل های محیط زیست شهری آن، به شهرراز تبدیل کند.

باید نهادهای تصمیم ساز به شکل شفاف بر مساله لزوم فهم بحران منابع آبی تا لزوم تغییر شیوه های کشاورزی، استقرار صنایع، منظره پردازی و بازیابی آب مصرفی تمرکز کنند.

با یک نگاه کل نگر که بتوان سه حوزه زیبایی شناسی، عملکرد و مسایل اکولوژی و بومی گرایی را در کنار یکدیگر بکار برد می توان اثرگذاری مطلوبی بر مخاطب داشت.

به نظر می رسد باید با توقف عاجل در مصرف منابع آبی اعم از زیرزمینی و جاری، تغییر الگوی کشاورزی و بازبینی محل استقرار صنایع و سکونت در زیست سرزمینی تجدیدنظر شود.