





پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر کرسی علمی ترویجی با موضوع «ویلاسازی در خلاء نظریه؛ از بحران بوم تا ایده ویژن» برگزار میکند. به گزارش نظرآنلاین، کرسی علمی ترویجی «ویلاسازی در خلاء نظریه» برگزار می شود. ارائهدهندگان:دکتر بابک داریوشعضو هیئت علمی مؤسسه پژوهشی فرهنگشهرمدیر مؤسسه مطالعات معماری ویلا مهندس امیرعباس ابوطالبیپژوهشگر موسسه پژوهشی فرهنگشهرسردبیر مجله ویلا ناقد:دکتر علی سامانی مجدمدیر مرکز تحقیقاتی زیستمحیطی زندهرود مکان:گالری نظرگاهتهران، خیابان دکتر قریب، شماره

تنها راه موثر مقابله با بارش های با دوره بازگشت طولانی، مدیریت منابع آبی و مهار روان آبهای سطحی، نخست حفظ پوشش گیاهی حوضه آبریز و در صورت لزوم تقویت آن است.

قدمت اثر تاریخی بند میزان مربوط به دوره ساسانیان است و تا امروز پابرجاست و به دلیل استحکام سازهها و نوع ملات به کار رفته خطر تخریب آن وجود ندارد.

در خیابان ۳۰ تیر فرهنگ، ادیان، تاریخ و موزه، از پیشترها با آن عجین بود. اما مدتی است که خوراکی ها هم به ته ۳۰ تیر وصله خوردهاند.

خداکرمی در اظهارنظری جدید درباره مجوز ساخت ۶۲ برج باغ در تهران، خواهان این شد که مجلس به مقوله فریز باغها در همه کلانشهرها ورود کند و جلوی ضرر را بگیرد.

جایگاه مراسم اربعین در جهت پاسخدادن به ابراز موجودیت اجتماعی آنجا درک میشود که انسداد موجود بر سر راه شکلگیری سایر مراسم فرهنگی در معادله گنجانده شود.

در دی ماه ۱۳۹۶، تبدیل باغهای کن به عنوان آخرین بازماندۀ فضای سبز پیرامون تهران به پارک عمومی در دستور کار شورای عالی شهرسازی و معماری قرار گرفت.1 آخوندی، وزیر راه و شهرسازی وقت در این خصوص میگوید: «در مورد بارگذاری بیشتر در باغات شهر تهران و به ویژه باغات کن تأکید میکنم که شورای عالی با هر گونه بارگذاری اعم از سبک و سنگین مخالف است». وی یادآور شد: «در حال حاضر دولت به شهرداری تهران سالانه ۴۵۰۰ میلیارد تومان کمک میکند که میتواند در قبال این کمک، صیانت از باغات کن و تبدیل آن به پارک عمومی را هم مطالبه کند»2. این خبر را از دیدگاههای مختلف میتوان مورد نقد و بررسی قرار داد. سؤال اصلی این است که آیا با رویکرد حاکم بر شهرداری تهران در زمینۀ طراحی پارک و فضای سبز عمومی، تبدیل باغهای کن به پارک اقدام درستی است یا خیر؟ پیشگیری از بارگذاری بیشتر در باغهای پیرامون تهران، اقدام لازم و مهمی است که تأثیرات مثبتی خواهد داشت. چگونگی این تبدیل و تغییر باعث نگرانی است؛ زیرا به تبدیل باغهای کن به «پارک عمومی» اشاره شده است. این خبر پیش از خوشحالی برای آینده تنها بازماندۀ میراث فضای سبز تهران، نگرانکننده است. چرا که

پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر کرسی علمی ترویجی با موضوع «ویلاسازی در خلاء نظریه؛ از بحران بوم تا ایده ویژن» برگزار میکند. به گزارش نظرآنلاین، کرسی علمی ترویجی «ویلاسازی در خلاء نظریه» برگزار می شود. ارائهدهندگان:دکتر بابک داریوشعضو هیئت علمی مؤسسه پژوهشی فرهنگشهرمدیر مؤسسه مطالعات معماری ویلا مهندس امیرعباس ابوطالبیپژوهشگر موسسه پژوهشی فرهنگشهرسردبیر مجله ویلا ناقد:دکتر علی سامانی مجدمدیر مرکز تحقیقاتی زیستمحیطی زندهرود مکان:گالری نظرگاهتهران، خیابان دکتر قریب، شماره 23 زمان:چهارشنبه،30 مهر 1404ساعت 15 تا 17 برای مشاهده اینستاگرام گالری نظرگاه اینجا کلیک کنید.

سقف شیشهای تعبیری است از وجود تبعیضهای جنسیتی که در برابر رشد و حرکتِ دوشادوشِ زنان در کنار مردان میایستد و زنان را در راه توسعه محدود میکند.

در سالهای اخیر متاسفانه بناهای میراثی و با ارزشی به صورت شبانه و یا به صورت پنهان، تخریب شدهاند. تلاشهای رسانه ای و عملیاتی انجام شده پس از هر اتفاق مورد نقد قرار گرفته و کارشناسان بسیاری مجددا حول نیاز به بازبینی رویکردهای سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در مورد این بناها صحبت می کنند. به همین بهانه نظرآنلاین مصاحبه ای ترتیب داد تا نظرات دکتر احمدرضا شیخی را در این موضوع بداند. به نظر میرسد اقدامات سازمان موجب جلوگیری از درآمدزایی مالکان، فریز بی هدف املاک می شود. موضوعی که نشان از نداشتن رویکردی مشخص برای مدیریت و زندهسازی بناهای میراثی دارد. نظرآنلاین : رویکرد ممنوع کردن تخریب بناهای میراثی چه جایگزین درآمدزایی برای مالکان خواهد داشت؟ احمدرضا شیخی: قطعاً اگر آگاهی لازم در جامعه ایجاد شود، نیاز به تصویب قوانین سفت و سخت برای تخریب بناهای میراثی جایگاهی نخواهد داشت. چون میبینم در حال حاضر علیرغم این قوانین مالکان اقدام به تخریب بناهای تاریخی میکنند و دلیل این اقدام را میتوان ریشهیابی کرد. در عدم مدیریت هم پیوند و مشارکت ذینفعان است. اگر مالکان را شناسایی و از فواید و سودآوری این بناها آگاه کنند، هیچ مالکی نه تنها تخریب نخواهد کرد، که هزینه برای مرمت

دانشگاه تهران به قصد توسعه و ساماندهی در طی سال های اخیر اقدام به تملک زمین های اطراف دانشگاه به صورت تدریجی کرده است. طرحی که با نام شهر دانش قصد تاسیس شرکت های دانش بنیان و کارآفرینی دارد. سابقه این طرح به بیش از یک دهه پیش برمی گردد اما در طی چند سال به علت کمبود منابع مالی مسکوت مانده بود و دوباره از سال 1394 با تعیین اهداف و ایده های جدید با نام طرح شهر دانش، دانشگاه کارآفرین، سبز و هوشمند احیا شد. در سال 1396 روابط عمومی دانشگاه در اطلاعیه ای از تصویب نهایی نقشه طرح توسط هیئت امنای این دانشگاه خبر داد.1 مسائل متعددی همچون اهمیت دانشگاه تهران به عنوان یکی از دانشگاه های برجسته کشور، موقعیت قرارگیری آن در مرکز شهر تهران و نقشی که در تحول بافت شهری ایفا می کند، اجرای این طرح را با پیچیدگی هایی همراه کرده است و از جنبه های متعددی می توان به بررسی آن پرداخت. اما در این نوشتار از منظر دیپلماسی شهری به نقد آن پرداخته شده است. سوال اصلی اینجاست که از دیدگاه دیپلماسی شهری این طرح توجیه پذیر است؟ دیپلماسی شهری با اعمال سیاست هایی در نظام شهر به دنبال جهانی شدن

مشکلات و کاستیهای موجود در محیط شهری و ساختمانهای عمومی، افراد دارای معلولیت را با محدودیتهایی مواجه کرده که موجب اختلال در رابطۀ آنها با محیط میشود. براساس برآورد سازمان ملل متحد، بیش از ده درصد جمعیت جهان با گونهای کمتوانی مواجهند. بنا به دلایل متفاوتی مانند جنگ، زلزله، تصادف، بیماری و شیوه تحرک غیراصولی، با سیر فزاینده آمار کمتوانان جسمی_حرکتی در جامعه مواجه هستیم. علاوهبراین، گروههای دیگری نظیر سالمندان، کودکان، مادران همراه با کالسکۀ کودک، خانمهای باردار و سایر افرادی که دچار محدودیت حرکتی موقتی میشوند نیز در جامعه زندگی میکنند که به دلیل موانع دسترسی، امکان تردد ایمن و دستیابی راحت به فضاهای شهری را ندارند. از میان انواع ساختمانهای عمومی، ساختمانهای اداری اهمیتی خاص دارند زیرا عدم امکان مراجعۀ معلولین برای انجام امور مختلف اداری ممکن است موجب بروز اختلال و خسارات جبرانناپذیر در زندگی آنان و خانوادههایشان شود. نگاهی اجمالی به وضعیت موجود ساختمانهای اداری نشان میدهد که اغلب این ساختمانها پاسخگوی نیازها و محدودیتهای معلولین نیست. بررسی موانع موجود در دسترسی به ساختمانهای اداری به طراحان، برنامهريزان و مديران شهري کمک میکند تا از بروز چنين مشكلاتي در طرحهاي آتي جلوگيري کنند و با ارائۀ راهحلها و مناسبسازی ساختمانها، امكان برطرفکردن موانع و اصلاح وضع

بافت فرسوده یکی از انواع مختلف بافتهای آسیبپذیر شهر هستند که به دلیل فرسودگی کالبدی، عدم برخورداری از دسترسی مناسب سواره، تاسیسات خدماتی و زیرساختهای شهری ارزش محیطی و اقتصادی پایینی دارند. یکی از معضلات مهم در این زمینه برقراری ارتباط منطقی میان دو حوزه علمی و عملی است؛ زهرا نژاد بهرام اجرایی ساختن مبانی نظری مربوط به تشخیص بافت فرسوده را از طریق تعیین معیارها و شاخصهها صحیح میسر دانسته و پرداختن به مولفههای صرفاً کمی و کالبدی را راه حل افزایش کیفیت زندگی در بافت فرسوده مردود میداند. سید امیر منصوری معضل اصلی را تعریف نادرست از هدف اصلی سازمان عمران و بهسازی در مناطق فرسوده عنوان کرد؛ در نیاز حیاتی مقاوم سازی در برابر زلزله به حاشیه کشیده شده و نیازهای ثانویه نظیر افزایش کیفیت حیات اجتماعی پررنگتر شده که سپردن آن به سازمان های دیگر نظیر شهرداری منطقی تر به نظر میرسد. شناخت همهجانبه معضل در پیش رو اولین گام برای رفع آن محسوب میشود. در مساله بافت فرسوده عمکرد سازمان عمران و بهسازی با مبهم بودن تعریف فرسودگی از طریق تعیین مولفهها و هدف اصلی از رفع فرسودگی در بافت مورد نظر مواجه است. زهرا نژاد بهرام با اشاره به کالبدی و فیزیکی بودن شاخصهایی